Valetudinem tuam cura et felix esto.
Verba carminum:
In umbris corpus agitans vultusque fictus,
manus quaerit signa, vultus fletus ictus.
Voce falsa conclamat, pectus claudit nimbus,
lacrimae foris non sunt — intus est cor limbus.
Speculae vorant noctem; vultus fit persona,
sanguis in fabris non est, sed sensus est zona.
Plica mentis texit verbum, simulantia lenta,
anima gravis canit: iter fallax et venta.
Fabrica doloris, manus fovet umbram,
vox falsa resonat, pectus in carcere manet.
Vis ficta alit se, sponsio in tenebrae,
ipse quaerit curam, sed cura non adest.
Oculi quaerunt vultus, medicus in imagine,
mania ficto notat crebris signis vagine.
Vultus peregrinus mutat, ferit et clamat,
ipse sequitur vultum — verum abscondit malat.
Tela narrandi texuntur nocte prolixa,
membrum sentit frigum, sed pellis est coarcta.
Respirat mendacium, pulsat in fauce nota,
coruscat lumen falsum—mentis rota rota.
Fabrica doloris, manus fovet umbram,
vox falsa resonat, pectus in carcere manet.
Vis ficta alit se, sponsio in tenebrae,
ipse quaerit curam, sed cura non adest.
Nexus interior, vultus in speculo sunt duos,
plerumque unus vult—alterum rapit suos.
Per umbras ambulat, vultus undas facit,
cura vocat illum, sed ipsa non veniet.
Ultima scena, tela in corde restat fracta,
vox tamen implorat—spirat anhelus acta.
Speculum vertit oculos; persona cedat,
ipse manet solus—fictum iter claudat.
In nocte longa, pectus servat laqueum,
vox ficta regnat—verum latet sine fum.
Non iter est finitum; rota semper volvitur,
manus ad caput tendit—umbra ipsa servitur.
Fabrica doloris, manus fovet umbram,
vox falsa resonat, pectus in carcere manet.
Vis ficta alit se, sponsio in tenebrae,
ipse quaerit curam, sed cura non adest.
Fabrica doloris, manus fovet umbram,
vox falsa resonat, pectus in carcere manet.
Vis ficta alit se, sponsio in tenebrae,
ipse quaerit curam, sed cura non adest.
