Valetudinem tuam cura et felix esto.
Verba carminum:
Palpebrae pondere ligantur, caelum velatum est,
oculi clausi pererrant, lumen fit villosum.
Caput incumbit, vertigo dominatur antris,
sensus solvitur, orbis timet caducum.
Vultus flectitur ad terram, lingua torpet gelida,
respiratio lente capit spatium et clausulam.
Manus relinquunt tenacem gestum, membris defatigatis,
memoria vaga fugat, iter clausum subit.
Somnus gravis me premit, palpebrae cadunt iam,
tenebrae in pectore fluunt, vox fit quasi marmor.
Vox interna susurrat: “licet tibi effundere somnum”,
clamor sine vigilia, horror untus est in umbris.
Flamma mentis defluxit, cogitatio est inane,
sonus hic interior tremit, quasi plumbum gravatum.
Hora contrita pendet, tempus instillat somnolentiam,
oculis vacuis mundus transit in umbram.
Gressus minantur retro, pes invenit nequitiam,
lacrima calida madet, sed non revocat vigorem.
Voces in ore latitant, sed silent inter dentes,
ego reclinor, resisto; resisto et cadit spes.
Somnus gravis me premit, palpebrae cadunt iam,
tenebrae in pectore fluunt, vox fit quasi marmor.
Vox interna susurrat: “licet tibi effundere somnum”,
clamor sine vigilia, horror untus est in umbris.
Atria mentis implentur nebris, penetralia torporis,
fames lucis migrat, sed somnus erat obduratus.
Corcum pavor ascendit, palpitat sub cortice,
horror in lento sopore densatur et expolit.
Nox ipsa appropinquat, sed non solvitur cura,
somnus non est solamen, sed gremium tyranni.
Omnia coniurant ad occlusum vigilium,
homo vacuus subit abyssum quietis.
Somnus gravis me premit, palpebrae cadunt iam,
tenebrae in pectore fluunt, vox fit quasi marmor.
Vox interna susurrat: “licet tibi effundere somnum”,
clamor sine vigilia, horror untus est in umbris.
