Valetudinem tuam cura et felix esto.
Verba carminum:
Umbrae in atrio, claustra cor contrahunt,
Aura foris raucā — pavor animum frangunt.
Vestibulum timet, foramen instar abyssī,
Manus tremit clausā — oculus signa fugi.
Murus audet vocem, sed os tacet rigidum,
Pectus claudit umbram, solitūdo est ligidum.
Astitī in domō — forēs me claudent,
Apocatofobia me tenet, strepitus me negent.
Umbrae forōrum — gradus non ferunt,
Extra non procedo — mundus me non vertunt.
Fenestrā lumen — iter in forā remanet,
Vestitus domi, vultus clausī, pax in manet.
Passūsi in vicō, sed portae mihi hostēs,
Vestigia brevia — radius solum ostes.
Voce sibilat factum, membra sunt gelida,
Silentia profundi — cor meum est velida.
Astitī in domō — forēs me claudent,
Apocatofobia me tenet, strepitus me negent.
Umbrae forōrum — gradus non ferunt,
Extra non procedo — mundus me non vertunt.
Temporis clausula, hostis in palatio,
Procul a plateā, procul ab orbe lato.
Oculī vitant ostium, sensus ridet ruptus,
Anima in cubili — vitium notum, fractus.
Cor obsidionem sentit, claustra sunt familia,
Pulvis in angulo — hic sum, hic anima.
Astitī in domō — forēs me claudent,
Apocatofobia me tenet, strepitus me negent.
Umbrae forōrum — gradus non ferunt,
Extra non procedo — mundus me non vertunt.
Mundus vocat foras, sed ego sum in tenebrīs,
Clausa vita — iterum et iterum in parietīs.
