Valetudinem tuam cura et felix esto.
Verba carminum:
Silva quassans, montis veteris sonus,
columna ignis, cinis in aerem volutus;
nubila rubra, caelum nocte fulgens,
ardet verticem, flamma spirans gelens.
Rivus igneus de culmine cadit,
lava lenta per vias urbem rapit;
plumbea strata, scintillae in plateis,
ferunt acerba soni, tremunt parietis.
Ardet, ardet, columna in atros,
flamma per urbes, cinis ut nivos;
clamor, clamor, corrumput omnis via,
tenebrae rugiunt, vox est nihilia.
Fenestrae fractae, tegulae in rimas,
ventus fulgurat, sibilat calida primas;
homines currunt, vultus obstipui,
nil praeparatum—terra est terribuli.
Ferri sonitus, saxa in declivi,
sulcus lucentis fluminis nutrit vivi;
umbrarum corona, nix ignis retro,
oculi ardent, palpebrae sunt retro.
Ardet, ardet, columna in atros,
flamma per urbes, cinis ut nivos;
clamor, clamor, corrumput omnis via,
tenebrae rugiunt, vox est nihilia.
Atrum mercuriis, lumen perfusus,
pulvis spirat, odor calidus confusus;
claudit portis nox intolerabilis,
urget calor, pulsat viae labris.
Corde saxum, pectus mare tremit,
voces sublatae, timor ut index emit;
montis memores silentius rident,
postquam ruinae superant omnia quae vident.
Ardet, ardet, columna in atros,
flamma per urbes, cinis ut nivos;
clamor, clamor, corrumput omnis via,
tenebrae rugiunt, vox est nihilia.
Ardet, ardet, columna in atros,
flamma per urbes, cinis ut nivos;
clamor, clamor, corrumput omnis via,
tenebrae rugiunt, vox est nihilia.
Postquam fumus levat, aura lenta,
silua susurrat, lapis frangitur lenta;
montis vetus, iterum tacet in umbra,
sed memoria ignis manet in tumba.
